نزدیک به ۹ ماه هم‌سلولی در زندان

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، ایرنا نوشت: داستان از این قرار است که دو سرباز زندان تصمیم می‌گیرند شب یلدای خود را با زندانیان بند اعدامی سپری کنند. «سلول» با بازی وحید نفر، حسین میرزاییان، حمید عرب، عباس ایمانی، ارشیا شریعتی، شادی احدی‌فر، محسن بیده، محمدرضا بهشتیان، فرشید بختیاری و محسن زرآبادی‌پور، روایتگر سلولی است که شامل پنج زندانی با داستان‌های متفاوت است که در برخی نقاط با یکدیگر تلاقی می‌کنند. متن این نمایش اثر پوریا گلستانی است و محسن زرآبادی آن را دراماتورژی کرده است. زرآبادی بیان می‌کند که خود او حرفی برای گفتن ندارد و این سلول است که باید سخن بگوید؛ زندانی که حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و افرادی با گویش‌های مختلف که هر کدام داستان‌های خود را دارند. اینجا نیز مانند سایر زندان‌ها، داستان‌های خاص خود را دارد اما به شیوه‌ای کمدی-تراژیک؛ با کمدی آغاز می‌شود و با تراژدی پایان می‌یابد. زرآبادی ادامه می‌دهد: ایده این نمایش از پوریا گلستانی نشأت گرفته و به نوعی من آن را دراماتورژی کرده‌ام. سلول تاکنون حدود ۹۰ اجرا داشته و به گفته تهیه‌کننده نمایش، ممکن است تا ۱۲۰ اجرا نیز ادامه یابد.

داود نامور، تهیه‌کننده نمایش، می‌گوید: سلول، دغدغه خود نویسنده بود که این نمایش را سال‌ها پیش نوشته و یک دوره نیز اجرا شده است. به گفته او، سلول نمایانگر مسائل اجتماعی امروز ماست؛ سلولی پر از گویش‌ها و گفتگوهای کمدی که بخشی از واقعیت اجتماعی را به تصویر می‌کشد. از نظر محتوایی، سلول بخشی از جامعه ماست که در این مکان قرار دارد. نامور با اشاره به استقبال خوب مخاطبان از نمایش در حدود ۹۰ اجرا، اظهار داشت: زحمت اصلی بر عهده بچه‌های گروه بوده و انتخاب بازیگران نیز با محسن زرآبادی انجام شده است. من در انتخاب‌ها دخالتی نداشتم و اگر نیاز بود، پیشنهادی می‌دادم. او افزود: زیبایی کار در این است که آرتیست بازیگران را بر اساس تصورات خود انتخاب می‌کند. تمامی اعضای گروه از نظر اخلاقی و حرفه‌ای فوق‌العاده هستند. من بیشتر بر روی تولید کار تمرکز دارم؛ اینکه چگونه تولید کنیم تا تماشاگران و بازیگران احساس خوبی داشته باشند و پیامی برای جامعه ارسال کنیم. ما نمی‌خواهیم پیام روشنفکری داشته باشیم، بلکه می‌خواهیم بگوییم جامعه ما همان است که در سلول به تصویر کشیده شده است، و این کافی است. وی همچنین اشاره کرد: تبلیغات خوبی برای سلول حتی به صورت سینه به سینه انجام شد و فکر می‌کنم پاسخ آن را با رضایت تماشاگران دریافت کردیم.

نامور در ادامه گفت: نمایش سلول دیالوگی دارد که می‌گوید در داخل سلول، تعداد خلافکاران و اختلاس‌گران و دیگر زندانیانی که به هر دلیلی به سلول افتاده‌اند، کم هستند، اما بیرون از سلول پر از این افراد است و باید مراقب آن‌ها باشیم. البته برخی از زندانی‌ها نیز مقصر نیستند و شرایط تخلف برای آن‌ها پیش می‌آید. در داخل سلول، تعداد تخلف‌کنندگان به انگشتان دست شما می‌رسد، اما در جامعه، تعداد زیادی تخلف می‌کنند. از نگاهی دیگر، سلول می‌خواهد بگوید که ما انسان‌ها هر کدام سلول‌های خود را داریم. به گفته نامور، حتی جامعه نیز می‌تواند سلول باشد و افراد را تحت تأثیر قرار دهد و در بن‌بست قرار دهد که خوشبختانه انتهای این بن‌بست در حال باز شدن است. به تعبیری دیگر، خود افراد ممکن است در سلول و فضای محدود و بسته‌ای قرار داشته باشند که باید آن را باز کنند و سلول این محتوا را دارد.

وحید نفر، بازیگر نمایش، نیز گفت: شاکله اصلی نمایش، جمعی است که شناخت خوبی از یکدیگر دارند. بازیگران با توانایی‌های بالا دور هم جمع شده‌اند تا فرآیند همگن و خوش‌ریتمی را ایجاد کنند. پیدا کردن بازیگرانی که ریتم‌شناس باشند و همدیگر را پوشش دهند، بسیار دشوار است. او خاطرنشان کرد: در سلول نزدیک به ۹ ماه است که در کنار هم هستیم و این اتفاق مبارکی از نظر من است. سلول بیشتر از اینکه پیامی داشته باشد، در بطن خود به این موضوع اشاره دارد که چگونه می‌توانیم از بسیاری از زشتی‌ها جلوگیری کنیم، زشتی‌هایی که می‌توانند وجود نداشته باشند. نمایش سلول با کمی تعلق، خویشتن‌داری، تعلیم و فرهنگ‌سازی به این موضوع می‌پردازد که بسیاری از پلیدی‌ها می‌توانند وجود نداشته باشند.

حسین میرزائیان، دیگر بازیگر نمایش، با اشاره به همکاری قبلی خود با محسن زرآبادی گفت: سلول پیشتر با گروه دیگری روی صحنه رفته بود و این بار وقتی به من پیشنهاد شد، به دلیل متن خوب و چالش‌برانگیز آن، پذیرفتم. کاراکتر من متفاوت‌تر از دیگر کاراکترهایی است که تاکنون بازی کرده‌ام. او درباره نمایش نیز به این جمله بسنده کرد که، نیش عقرب نه از بهر کین است، اقتضای طبیعتش این است. این بازیگر تئاتر تأکید کرد: ما تئاتر کار می‌کنیم تا به اصطلاح شتک بزنیم و مردم و مسئولان را نیشگون بگیریم. ما نمی‌توانیم راهکار در مقام هنر ارائه کنیم، بلکه مشکلات را در دل نمایش عنوان می‌کنیم.

شادی احدی‌فر، بازیگر نمایش، نیز گفت: من در سلول با پیشنهادی که محسن زرآبادی داشت، بازی می‌کنم. به دلیل آشنایی که با کارگردان داشتم، این نمایش یک طنز اجتماعی خوش‌ریتم است و من سهم کوچکی در آن دارم. کلیت این نمایش جذاب است و مخاطب را خسته نمی‌کند.