به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، وی در ادامه نوشت: هیچ اطلاعات دقیقی از محتوای تفاهمنامه احتمالی ۱۴ گانه بین ایران و آمریکا در دست ندارم. اما مواضع علنی واشنگتن، تهران و کشورهای واسطه نشان میدهد که احتمال نهایی شدن آن بسیار جدی است.
با این حال، در صورت امضای این تفاهمنامه، تنها یک توافق اولیه خواهد بود و توافق نهایی و قطعی به ۶۰ روز مذاکره پس از آن وابسته است.
علاوه بر این، به نظر میرسد: ۱- برخی رسانهها تا کنون مطالبی درباره محتوای توافق احتمالی منتشر کردهاند که هدف آن تخریب روند نهایی شدن آن است و به این روند تا پیش از امضا ادامه خواهند داد. ۲- در صورت امضا، محتوای آن به طور رسمی منتشر خواهد شد و مشخص میشود که تفاهمنامه شامل «کف خواستههای» طرفین است و هیچکدام به خواستههای حداکثری خود نرسیدهاند. هر دو طرف امتیازات قابل توجهی داده و گرفته و در نهایت اعلام پیروزی خواهند کرد. ۳- با وجود اینکه این تفاهمنامه تنها با موافقت عالیترین مراجع تصمیمگیری دو کشور قابل امضا خواهد بود، اما پس از امضا، مخالفان «کاتولیکتر از پاپ» در پایتختهای دو کشور جنجالی به پا خواهند کرد و مذاکرهکنندگان را به خیانت و تسلیم متهم خواهند کرد تا مانع توافق نهایی شوند.
۴- مذاکرات ۶۰ روزه پس از امضای تفاهمنامه، بسیار دشوار و پیچیده خواهد بود و نهایی شدن آن مستلزم موارد زیر خواهد بود: الف: مراجع عالی تصمیمگیرنده دو کشور باید به طور صریح و قاطع از تفاهمنامه و مذاکرهکنندگان حمایت کنند و از مواضع مبهم و دوگانه پرهیز نمایند. ب: در دوره ۶۰ روزه، روسای مذاکرهکننده باید به طور مستقیم با یکدیگر مذاکره کنند تا بهتر یکدیگر را درک کرده و شانس توافق افزایش یابد. پ: هدف نهایی باید حل و فصل تمامی محورهای اساسی مورد اختلاف طرفین باشد و مذاکرهکنندگان باید دستور کار جامعی داشته باشند که به طور مرحلهای مذاکره و توافق کنند. ت: همزمان با مذاکرات در موارد اختلافی، همکاریهای عملی در زمینه «منافع مشترک» آغاز شود تا مسیر اعتمادسازی تسهیل گردد. ث: دو طرف باید از «بده بستانهای بزرگ» نترسند و تسلیم جوسازیها نشوند.
