به گزارش خبرنگار پایگاه خبری؛ تیم ملی فوتبال ایران پس از تساوی ناامیدکننده مقابل نیوزیلند در دومین دیدار خود باید با بلژیک، مدعی اصلی گروه، روبرو شود. این تیم با ستارههای متعدد، پیش از آغاز رقابتها به عنوان یکی از گزینههای قهرمانی شناخته میشد، اما نمایش ناپایدار آنها در بازی اول جام جهانی برابر مصر، بسیاری از این خوشبینیها را زیر سوال برد. تساوی یک – یک بلژیک در برابر مصر، تصویری از تیمی را ارائه داد که هنوز از نظر هماهنگی، تمرکز و ثبات، فاصله زیادی با یک مدعی واقعی دارد. ستارههای بلژیک به شدت به عملکرد ستارههای خود وابسته هستند. بازی با مصر نشان داد که بلژیک همچنان به چند بازیکن خاص وابسته است و در غیاب فرم مطلوب آنها، ساختار تیمی به سرعت دچار مشکل میشود.
در ترکیب بلژیک، تیبو کورتوا در دروازه قرار دارد. او بدون شک بهترین دروازهبان حال حاضر فوتبال جهان است، اما در برابر مصر نمایش ناامیدکنندهای داشت. در میانه میدان، یوری تیلمانس که فصل خوبی را در استون ویلا سپری کرده، در لیگ برتر نیز درخشش داشته است. هرچند کوین دی بروینه ممکن است کمی افت کرده باشد، اما هنوز هم با چند پاس میتواند سرنوشت بازی را تغییر دهد. کلیدیترین بازیکن این تیم بدون شک جرمی دوکو خواهد بود که از سمت چپ به عنوان موتور محرک حملات عمل میکند. آنها در خط حمله به دی کتلار اتکا دارند، اما لوکاکو با گلزنی برابر مصر نشان داد که میخواهد فراتر از یک بازیکن نیمکتنشین باشد.
نمایش بلژیک در برابر مصر، به ویژه در نیمه اول، زنگ خطری جدی برای رودی گارسیا و تیمش بود. نخستین نکته نگرانکننده برای بلژیک، عملکرد ضعیف تیبو کورتوا بود. دروازهبانی که سالها ستون اصلی تیم بوده، برابر مصر اشتباهات غیرمعمولی داشت؛ از واکنش ضعیف روی شوت امام عاشور گرفته تا خروجهای نامطمئن و دفع ناقص ضربه سر محمد صلاح. اگر کورتوا در چنین سطحی ظاهر شود، بلژیک در برابر تیمهای قدرتمندتر آسیبپذیر خواهد بود. در خط دفاع، بلژیک با مشکلات جدیتری مواجه بود. توماس مونیه روی گل مصر جاگیری بسیار بدی داشت و ناتان نگوی نیز چند بار توپ را در مناطق خطرناک از دست داد. حرکات خط حمله مصر، به ویژه صلاح و عمر مرموش، بارها این خط دفاع را تحت فشار قرار داد.
براندون مِشله با وجود چند تکل خوب، نتوانست ثبات لازم را ایجاد کند. این خط دفاعی در برابر تیمهایی که سرعت و تکنیک بالایی دارند، به وضوح شکننده است. در میانه میدان، آمادو اونانا یکی از ضعیفترین بازیکنان زمین بود و هیچ تأثیری در جریان بازی نداشت. یوری تیلمانس در نیمه اول کماثر بود اما پس از استراحت بین دو نیمه بهتر شد و پاس کلیدی او به مونیه زمینهساز گل تساوی شد. با این حال، نبود یک هافبک تخریبی قدرتمند و یک هافبک بازیساز دوم، باعث شد مصر در نیمه اول کاملاً بر بازی مسلط باشد. در خط حمله، کوین دی بروینه تنها بازیکنی بود که میتوانست جریان بازی را تغییر دهد. ضربه آزاد او به تیر دروازه برخورد کرد و چند بار نیز با پاسهای عمقیاش خط دفاع مصر را به هم ریخت، اما او هم در برخی لحظات دقت همیشگی را نداشت. جرمی دوکو با سرعتش خطرساز بود اما در ضربات آخر بیدقت عمل کرد. شارل دکِتِلار یکی از ضعیفترین بازیکنان زمین بود و احتمالاً در بازی بعدی نیمکتنشین خواهد شد.
ورود روملو لوکاکو نقطه عطف بازی بود. او با حضور فیزیکی و جایگیری مناسبش باعث شد محمد هانی توپ را به اشتباه وارد دروازه خودی کند. لوکاکو حتی میتوانست گل برتری را هم بزند اما ضربه سرش را خراب کرد. با این حال، لوکاکو باز هم تأثیرگذار نشان داد. این مهاجم ۳۳ ساله گرچه در چند بازی اخیر بلژیک به عنوان بازیکن جانشین به میدان رفته، اما همواره مؤثر بوده و به خوبی نشان داده که حضورش در محوطه جریمه تا چه اندازه میتواند در سرنوشت بازی تأثیرگذار باشد. در دیدار برابر مصر، لوکاکو تنها ثانیههایی بعد از ورودش به زمین، روی توپ ارسالی از جناح راست، حضوری مؤثر در محوطه جریمه داشت. حضور او در محوطه جریمه باعث اشتباه مدافع مصری و گل به خودی او شد. عملکردی که لوکاکو در چند بازی اخیر به نمایش گذاشت، احتمالاً باعث خواهد شد که او جلوی ایران، فرصت بیشتری برای حضور در میدان پیدا کند.
مهمترین مسئلهای که خط دفاعی و هافبک ایران باید در نظر داشته باشد، این است که در فضای پشت محوطه جریمه نباید فرصت شوتزنی به بازیکنان حریف داد. هم بلژیک و هم مصر نشان دادند که به خوبی قادرند این فضا را برای بازیکنان خطرناک خود ایجاد کرده و به بهترین نحو از آن بهره بگیرند. کوین دی بروینه در دقیقه ۷ به خوبی از اندک فضایی که در پشت محوطه جریمه وجود داشت، بهره برد و به سمت دروازه مصر شوتزنی کرد. دی بروینه باتجربه در یک صحنه هم در نیمه دوم روی یک ضربه آزاد خطرناک نشان داد و ضربه او به تیر عمودی دروازه مصر برخورد کرد. نمایش این هافبک ۳۴ ساله به خوبی بیانگر این است که وی قادر است از کوچکترین فرصتها برای شوتزنی بهره بگیرد و خط دفاعی و هافبک ایران نباید به هیچ وجه چنین فضایی را در اختیار او قرار دهد.
این حرکت را نمیتوان اتفاقی تلقی کرد زیرا بلژیک در طول بازی بارها به گونهای عمل کرد تا فضایی را در پشت محوطه جریمه حریف برای هافبکهای شوتزن خود ایجاد کرده و از این طریق دروازه حریف را تهدید کند. تیلمانس هم در اواسط نیمه دوم با همین حربه شوت خطرناکی را به سمت دروازه مصر زد. در بررسی نمایش بلژیک یک نکته بیش از هر چیز خودنمایی میکند؛ سرعت انتقال توپ از خط دفاع و هافبک به خط حمله در این تیم بسیار بالا و زهرآگین است. اگر به نحوه به ثمر رسیدن گلهای بلژیک دقت کنیم، متوجه یک الگوی ساده اما کشنده میشویم. آنها به محض بازپسگیری توپ، بدون اضافهکاری و در اولین فرصت، با پاسهای طولی مهاجمان خود را در موقعیت تک به تک با دروازهبان قرار میدهند. با توجه به این ویژگی، توپ لو ندادن، مخصوصاً در کمربند میانی و یک سوم دفاعی خودی، مهمترین موضوعی است که باید به عنوان استراتژی اصلی برای تیم ملی ایران در نظر گرفته شود. ارسال پاسهای کمریسکتر و مطمئنتر میتواند ۹۰ دقیقه بلژیک را در حسرت توپدزدی و اجرای ضدحملات سریع قرار دهد.
شاید منطقیترین راهکار برای کنترل عملکرد بلژیک در این دیدار، استراتژی حفظ توپ باشد. نکته غافلگیرکننده دیگر این بود که با وجود تصور قبلی مبنی بر تخصص مهاجمان بلژیک در بازی هوایی و سرزنی، در بازی برابر مصر نشان دادند آنها روی زمین هم فوقالعاده عمل میکنند و بازی با پا را با مهارتی مثالزدنی انجام میدهند. در مجموع، بلژیک تیمی است با چند ستاره بزرگ اما ساختاری ناپایدار. اگر دوکو، دی بروینه و لوکاکو در فرم باشند، این تیم میتواند خطرناک شود؛ اما ضعف دفاعی، ناهماهنگی خط میانی و افت کورتوا میتواند برای هر حریفی فرصتساز باشد. بازی نخست نشان داد که بلژیک حریفی قابلاحترام اما کاملاً قابلضربه است. حقیقت آن است که بلژیک، دیگر آن «تیم طلایی» تورنمنتهای قبلی نیست و همه جای زمین ستاره ندارد اما دقیقاً باید از همین موضوع ترسید! چرا که آنها در زمان داشتن ستارههای پرشمار هرگز یک تیم هماهنگ نبودند و حالا اتحاد به مراتب بیشتری پیدا کردهاند. کادر فنی تیم ملی قطعاً تمام این نکات کلیدی را در مورد بازی بلژیک مدنظر قرار داده و به خوبی میداند که رویارویی با چنین تیمی بدون یک استراتژی مشخص و بدون نقص، ریسک را به شدت بالا خواهد برد.
