ایرانی‌ها پس از جنگ به هم نزدیک‌تر شده‌اند؛ وطن‌پرستی بازیکنان حریف چالش‌های ما را افزایش می‌دهد

مدافع تیم ملی فوتبال بلژیک اظهار داشت: ایرانی‌ها پس از جنگ اخیر به یکدیگر نزدیک‌تر شده‌اند و احساس وطن‌پرستی آنها کار ما را دشوارتر می‌سازد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، توماس مونیه در نشست خبری پیش از دیدار بلژیک با ایران، در خصوص تأثیر جنگ بر تیم ملی ایران گفت: معمولاً تمایل ندارم فوتبال و سیاست را با یکدیگر ترکیب کنم، اما در شرایط کنونی تقریباً غیرممکن است که این دو از هم جدا باشند. به نظر می‌رسد این وضعیت موجب شده تا تیم ایران متحدتر شود. ما همین موضوع را در مورد اوکراین نیز مشاهده کردیم؛ زمانی که در لیگ ملت‌ها با آنها بازی کردیم. بازیکنان می‌خواهند نماینده مردم آسیب‌دیده کشورشان باشند.

او افزود: ممکن است برخی از بازیکنان ایران اعضای خانواده خود را در بمباران‌ها و جنگ از دست داده یا آسیب دیده باشند. وقتی احساس وطن‌پرستی دارید، در چنین شرایطی مسئولیت بیشتری نسبت به مردم کشور خود احساس می‌کنید. حداقل اگر من در جای آنها بودم، چنین احساسی داشتم. این شرایط بازی را برای ما بلژیکی‌ها دشوارتر می‌کند.

مونیه در مورد تأثیر مادرش بر زندگی حرفه‌ای‌اش گفت: در دوران کودکی، مادرم تا حدی مدیر برنامه‌های من بود. هرچند بخش زیادی از دوران کودکی‌ام را پدربزرگ و مادربزرگم بزرگ کردند، اما مادرم هر کاری می‌کرد تا نیازهای ما را برآورده کند و ما خوشحال باشیم. با وجود گذشت سال‌ها، هنوز هم اطلاعات زیادی از فوتبال ندارد، اما همیشه بزرگ‌ترین حامی من بوده است.

وی درباره وضعیت زمین ورزشگاه سوفی در لس‌آنجلس اظهار داشت: در اینجا شرایط برای ارائه فوتبال سریع‌تر و پویاتر، هم برای بلژیک و هم برای ایران، بهتر است. در سیاتل که مقابل مصر بازی کردیم، چمن بیش از حد بلند بود و به‌دلیل تابش آفتاب، زمینی که آبیاری شده بود خیلی سریع خشک می‌شد. توپ واقعاً به پا می‌چسبید و برای بازیکنانی که عاشق دریبل زدن و بازی‌های تک‌به‌تک هستند، شرایط ایده‌آلی نبود. اینجا همه‌چیز بهتر به نظر می‌رسد.

دفاع راست تیم لیل درباره هم‌تیمی‌اش در تیم ملی و باشگاه، ماتیاس فرناندز-پاردو، گفت: ماتیاس یک جنگجو است. از زمانی که از خنت به لیل منتقل شده، پیشرفت فوق‌العاده‌ای داشته است. مربیان آنجا به‌خوبی با او کار کرده‌اند. او در ابتدا دوران سختی را پشت سر گذاشت، اما فهمید که نباید به داشته‌هایش قانع باشد. حضور در جام جهانی در این سن، آن هم در حالی که قبلاً هرگز برای تیم ملی بلژیک بازی نکرده بود، فرصت فوق‌العاده‌ای برای اوست.

مونیه تأکید کرد: فرناندز-پاردو ویژگی‌های خاصی دارد. اگر همین روند پیشرفت را ادامه دهد، می‌تواند به تیمی بزرگ‌تر از لیل برسد. چندی پیش هم درباره این موضوع با او صحبت کردیم. او تا حدی مرا به یاد دیووک اوریگی در جام جهانی ۲۰۱۴ می‌اندازد؛ بازیکنی که پس از آن مسابقات به لیورپول منتقل شد. البته اینکه در این جام جهانی چگونه از فرناندز-پاردو استفاده کنیم، موضوعی است که بعداً مشخص خواهد شد.