بزرگ‌ترین مانع میان انسان و خدا، خود انسان است

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، انسان هنگامی که در قید و بند وجود مادی خود قرار دارد، تنها به خود می‌نگرد و از درک جمال و جلال الهی محروم می‌شود. اما زمانی که از این قید رها شود و از حجاب خود عبور کند، دامنه دید او گسترش می‌یابد. آیت الله جوادی آملی در درس اخلاق خود، به بیان راهکارهایی برای دستیابی به طهارت باطنی پرداخت که در ادامه به آن می‌پردازیم:

خداوند ما را به عنوان موجوداتی جامع در ملک و ملکوت آفرید تا بتوانیم با ملکوتیان و فرشتگان ارتباط برقرار کنیم و همچنین تدبیر و مدیریت جهان را از طریق روح انجام دهیم. مدیریت جهان با روح و مشاهده جمال و جلال الهی، گام اول را ایجاب می‌کند: شناخت هدف خلقت انسان. برای اینکه انسان طاهر و پاک باشد، ابتدا باید هدف خلقت را بشناسد و سپس خود را با آن هماهنگ کند. خداوند این مجموعه هستی را به عنوان سفره‌ای برای ما فراهم کرده و فرموده است: «ما اینها را برای شما خلق کردیم»؛ بنابراین، تسخیرکننده واقعی خداست، نه ما. او راه بهره‌برداری از آسمان و زمین را به ما آموخته است: «سَخَّرَ لَکُم مَا فِی السَّماوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ» تا بتوانیم از آسمان و زمین بهره‌برداری کنیم. ما به عنوان موجوداتی جامع در کائنات قرار داریم و خداوند به ما بدنی مادی و روحی ملکوتی عطا کرده و فرموده است: «نَفَخْتُ فِیهِ مِن رُوحِی». روح به دو منظور به ما داده شده است: یکی برای برقراری ارتباط با ملکوتیان و فرشتگان و دیگری برای تدبیر و مدیریت جهان.

اما همت انسان‌ها متفاوت است؛ برخی تلاش می‌کنند تا در محدوده‌ای که هستند باقی بمانند و سالم بمانند، در حالی که برخی دیگر می‌کوشند از آن محدوده فراتر رفته و فضای وسیع‌تری را درک کنند. گام دوم این است که از حجاب خویشتن عبور کنید تا دید شما وسیع و پاک گردد. به عنوان مثال، طاووس وقتی می‌خواهد از تخم خارج شود، دیگر خبری از بال و پر رنگارنگ و زیبای او نیست؛ اما وقتی که پوست تخم را می‌شکند و از آن خارج می‌شود، به طاووس زیبایی تبدیل می‌شود و بال و پر زیبا پیدا می‌کند. ما نیز اگر از این پوسته رها شویم، به پرنده‌ای آزاد تبدیل خواهیم شد. امام کاظم (علیه السلام) نیز فرموده‌اند: «لَیْسَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ خَلْقِهِ حِجَابٌ غَیْرُ خَلْقِهِ» و در واقع، هیچ حجاب دیگری بین او و خلقش وجود ندارد جز خود خلق. بنابراین، انسان تا در قید و بند وجود مادی خود است، تنها به خود می‌نگرد و از مشاهده جمال و جلال الهی محروم می‌ماند، اما زمانی که از این قید رها شود، دامنه دید او گسترش می‌یابد.