مجله علمی ساینتیفیک امریکن در گزارشی جدید به بررسی یکی از پیشبینیهای جنجالی در علم ریاضیات انقراض پرداخته است. این مطالعه آماری بر اساس استدلال روز قیامت مطرح شده و نشان میدهد که سرنوشت بشریت چگونه میتواند از منظر آماری تفسیر شود. چنین دیدگاههایی به دنبال پاسخ به سوالات اساسی درباره آینده نسل بشر هستند.
استدلال روز قیامت: بنیانی برای پیشبینی انقراض انسان
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، استدلال روز قیامت که نخستین بار توسط اخترشناس براندون کارتر در سال ۱۹۸۳ ارائه شد، پیشبینیهایی درباره تعداد کل انسانهایی که تاکنون و در آینده زندگی خواهند کرد، مطرح میکند. این نظریه بر پایه اصل کوپرنیک استوار است که بیان میکند ما به عنوان ناظران، جایگاه ویژهای در جهان نداریم و در واقع موقعیتی کاملاً تصادفی را اشغال کردهایم. با در نظر گرفتن این اصل و اینکه تقریباً ۱۱۷ میلیارد نفر تا کنون بر روی زمین زیستهاند، میتوان تخمینهایی را درباره مجموع افراد حاضر در تمام طول تاریخ بشریت به دست آورد.
تاریخ انقراض احتمالی انسانها: ۲.۳۴ تریلیون نفر و ۱۷,۱۰۰ سال
بر اساس همین استدلال، با اطمینان ۹۵ درصدی، تخمین زده میشود که حداکثر ۲.۳۴ تریلیون نفر در کل تاریخ بر روی زمین زندگی خواهند کرد. با در نظر گرفتن نرخ کنونی تولد که در ۴۰ سال گذشته حدود ۱۳۰ میلیون کودک در سال بوده است، میتوان تاریخ انقراض انسان را محاسبه کرد. اگر این نرخ ثابت بماند، برای رسیدن به جمعیت ۲.۳۴ تریلیون نفر، ۱۷,۱۰۰ سال دیگر زمان لازم است. این عدد نشاندهنده حداکثر مدت زمانی است که نسل بشر، پیش از انقراض انسان، در این سیاره باقی خواهد ماند.
بحثها و انتقادات پیرامون پیشبینی ریاضی
با وجود محاسبات دقیق، استدلال روز قیامت بحثبرانگیز است و بسیاری از دانشمندان آن را رد میکنند. منتقدان معتقدند که این مدل آماری ممکن است جنبههای مهمی را نادیده بگیرد؛ برای مثال، میتوان با در نظر گرفتن همه موجودات زنده یا این دیدگاه که ایدههای مربوط به انقراض انسان در ابتدای تاریخ بشریت و با افزایش دانش شکل گرفته، به نتایج متفاوتی رسید. چنین دیدگاههایی نشان میدهند که شاید موقعیت ما در خط زمانی تکامل، آنقدر که اصل کوپرنیک فرض میکند، تصادفی نباشد.
