به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، گزارش ژاندارمری اصفهان در سال ۱۳۴۵، به روشنی استراتژی اختناق ساختاری رژیم پهلوی را برای مسخ و کنترل پتانسیل انقلابی ماههای محرم و صفر نمایان میسازد.
مفاد این سند عملیاتی نشان میدهد که دستگاه امنیتی شاه با الزام وعاظ به اخذ تایید صلاحیت، اجبار هیئتها به تحویل نوارهای سخنرانی، ممنوعیت مطلق طرح مباحث انتقادی و سیاسی، و حتی پیشبینی قطع برق مجالس مذهبی، در تلاش بود تا نهاد سنتی عزاداری را به طور کامل تحت کنترل خود درآورد. این سیاست پلیسی نه تنها نتوانست شعلههای نهضت اسلامی را خاموش کند، بلکه بر خشم پنهان تودههای مذهبی علیه استبداد پهلوی افزود.
سال ۱۳۴۵؛ انسداد سیاسی و تلاش برای سکولاریزاسیون اجباری محرم، در تاریخنگاری انقلاب اسلامی به عنوان دوران تثبیت خفقان پس از تبعید امام خمینی (ره) و تلاش رژیم پهلوی برای مهار شبکههای سنتی-مذهبی شناخته میشود. شاه پس از سرکوب خونین ۱۵ خرداد ۴۲ و تبعید رهبر نهضت، تصور میکرد که غائله را خاتمه داده است، اما بقایای شبکه روحانیت مبارز و هیئتهای مذهبی همواره از بستر ماه محرم برای زنده نگه داشتن نام امام (ره) و افشای جنایات رژیم استفاده میکردند.
سند ژاندارمری اصفهان در سال ۱۳۴۵، آینهای تمامنما از هراس رژیم از اسلام سیاسی و نمودهای مذهبی است. رژیم پهلوی با درک این نکته که منبر و هیئت، رسانههایی مستقل و غیرقابل کنترل هستند، تلاش کرد تا با رویکردی بوروکراتیک و پلیسی، عزاداری حسینی را به یک مناسک بیخاصیت، منفعل و کاملاً تحت نظارت ساواک تبدیل کند. الزام به ضبط صدا و تحویل نوارهای سخنرانی به مأموران، تایید صلاحیت وعاظ قبل از منبر، و تهدید به قطع برق مساجد، همگی نشاندهنده عجز دستگاه امنیتی شاه در برابر نفوذ کلامی نهضت امام خمینی (ره) در اعماق جامعه ایران است.
