عدنان طاهری، کارگردان مستند «هوران» که در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» شرکت کرده بود، در گفتگویی به تشریح موضوع این مستند پرداخت. به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، عدنان طاهری بیان کرد: «در دل جنوب، جایی که زمین و آب در هم تنیدهاند، تالابهای شادگان و هورالعظیم قرنها میزبان پرندگان مهاجر، ماهیان نادر و زندگی پرشور مردم بومی بودهاند. اما امروز، سایه بحران بر آنها سایه افکنده است. صیادانی که به جای استفاده از تور و قایقهای چوبی، شوکرها و دستگاههای برقی را به کار گرفتهاند، زندگی زیر آب را به سکوت میکشانند. از خاطرات تلخ جنگ ایران و عراق تا سالهای خشکسالی و کاهش آورد آب، این سرزمین دچار آسیب شده است. با این حال، امیدی کوچک در گردشگری و آگاهیبخشی نهفته است. این مستند با سفر به قلب تالابها، داستانی از گذشته پرافتخار، حال پرچالش و آیندهای نامعلوم را روایت میکند.»
او در ادامه به عمق و حقیقت شکارهای غیرقانونی اشاره کرد و گفت: «من خود فرزند همان منطقه هستم و از کودکی تا به امروز، تغییرات زیادی در این محیط زیست رخ داده است. تعداد نخلهای شادگان به ۵ میلیون اصله میرسید، اما متأسفانه به دلیل احداث سدها و توزیع نادرست حقآبه تالاب و رودخانههایی که به تالاب منتهی میشوند، بیشتر این نخلها از بین رفتهاند. متأسفانه بعد از خشکسالیهای اخیر و عدم ارائه درست حقآبه، وضعیت به شدت بحرانی شده است. صید غیرقانونی نیز ضربه بزرگی به محیط زیست منطقه وارد کرده است. در طول تولید مستند «هوران»، برای اینکه بتوانیم واقعیت این شکار غیرقانونی ماهیان که با شوکر انجام میشود را به تصویر بکشیم، ماهها تلاش کردیم تا ارتباطی برقرار کنیم و در نهایت با پرداخت رشوه به شکارچیان، با آنان همراه شدیم و چگونگی این صید را که مخرب طبیعت، حیوانات و حتی آب دریاچه است، مستندسازی کردیم.
این کارگردان در خصوص نحوه روایت اثر افزود: «مستند ما یک دریچه به تاریخچه تالابهای شادگان و هورالعظیم میزند و به خشکسالی، بیآبی، جنگ و بسیاری از مسائل دیگر اشاره میکند. در مواجهه با این مسائل، روایت مستند ما به صورت «شخص اول» و از دید خود تالابهاست. همچنین مصاحبههای کوتاهی با مردمی که در کنار تالاب زندگی میکنند انجام دادهایم. تصاویر تالاب زیباییهای خاصی دارند و از تصاویر هوایی به طور گستردهای استفاده کردهایم. همچنین آرشیو قدیمی نیز داشتیم که بیشتر آنها را از فیلم مستند حمید تمجیدی با نام «هوردورق» که در حوالی سال ۶۰ ساخته شده بود، برداشت کردهایم. دستیابی به آرشیو با کیفیت بسیار دشوار بود و برای یک تصویر خاص، حدود ۶ ماه منتظر ماندم تا بتوانم به آن دست یابم.
او با اشاره به تجربه حضور در جشنواره «سینماحقیقت» گفت: «در سال ۹۶ با مستند دیگری به نام «شیخ حاتم» در جشنواره حقیقت شرکت داشتم و باید بگویم که در آن زمان کیفیت جشنواره بسیار بهتر از اکنون بود و متأسفانه برخی سیاستها تغییر کرده است. نمیتوانیم انکار کنیم که فیلمها در جشنواره دیده میشوند و این یک فرصت خوب است، اما به نسبت توقع ما شهرستانیها که کمتر با آنجا آشنایی داریم، به نظر میرسد که توجه چندانی به فیلمها نمیشود و بیشتر به کارگردانانی که شهرت بیشتری دارند، توجه میشود. البته هر سال سیاست جشنواره با سال قبل متفاوت است و نمیتوان به شکل کلی قضاوت کرد.
طاهری در پایان با ابراز نارضایتی از عدم حمایت نهادها از مستندهای دغدغهمند گفت: «حمایت از فیلمسازان مستقلی مانند ما که از جیب خود هزینه میکنیم و خودمان کار را انجام میدهیم، بسیار کم است. فیلم را به مکانهای مختلفی ارسال کردم؛ از جمله مرکز گسترش سینمای مستند، خانه مستند و سازمانهای دیگر. مسئولان شهرستان و خوزستان اساساً به این مسائل توجه نمیکنند و محیط زیست آخرین دغدغه فکری آنهاست. خود مسئولان سازمانهایی مانند مرکز گسترش نیز که باید حمایت کنند، متأسفانه کاری انجام ندادهاند. در نهایت توانستیم با انجمن سینمای جوانان آبادان همکاری کنیم؛ آنها ۵۰ درصد هزینه فیلم را تقبل کردند، هرچند که هنوز پرداخت نشده است. این موضوع دلسردکننده است و ما را از ادامه دادن به شکلی که باید، بازمیدارد.»
