چرا به رهبری و مسئولان اعتماد ندارید؟ آیا واقعاً از جنگ حمایت می‌کنید در حالی که هیچ دانش نظامی ندارید؟

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، روزنامه حوان در گزارشی نوشت: به جز خودشان، دیگران را ناآشنا با کینه و عداوت اسرائیل و آمریکا و نقشه‌های پیچیده‌ی آن‌ها می‌دانند و تصور می‌کنند که فقط خودشان اسرار سیاست و رموز جهانی را درک می‌کنند و سایرین در خواب غفلت به سر می‌برند! این افراد اکنون احتمالاً به میدان خواهند آمد تا در دل مردم ناامیدی و تردید ایجاد کنند.

سیاست باید با زندگی واقعی و جریان حقیقی و ملموس یک ملت تعریف شود. نمی‌توان به بهانه برخی مسائل که از آمریکا مشاهده کرده‌ایم و به خوبی می‌دانیم که آن دشمنی‌ها ما را رها نخواهد کرد، به طور کامل علیه هر حرکتی که در راستای مذاکره صورت می‌گیرد، ایستادگی کنیم. افرادی که تجربه‌ی مذاکرات برجام را به هر تجربه‌ی پسینی تعمیم می‌دهند، به وضوح در حال مغالطه هستند و استدلالشان ضعیف است. مذاکره همیشه به معنای سازش یا از دست دادن ضمانت‌ها یا فریب خوردن از سوی قدرت‌های زورگو و عهدشکن نیست. حکومت‌ها می‌توانند به طور همزمان هم بجنگند و هم مذاکره کنند. در حال حاضر، ابعاد جنگ ما به وضوح بیشتر از مذاکرات است!

بسیاری از افرادی که انتقاد می‌کنند، جنگ کنونی را با تمام ابعادش نمی‌شناسند و تجربه‌ی مشخصی از فنون و رموز و راهبردهای جنگی ندارند. اغلب دچار مقایسه‌ی نادرست این جنگ با دفاع هشت‌ساله می‌شوند، در حالی که آن جنگ نیز بدون مذاکره به پایان نرسید. در سیاست، تنها چیزی که به خوبی رعایت می‌شود این است که نفس‌شان از جای گرم بلند می‌شود و کاش فقط همین بود، اما سیاست قلمرو نیروها، تفسیرها و کنش‌ها است.

آمریکا و ترامپ مظهر پلیدی‌ها هستند. اگر ترامپ در این جنگ و توافق چیزی برای افتخار داشت، شرط اصلی‌اش حضور شخصی در مراسم امضا بود. او جنگ را باخته و توافق را نیز به دلیل اینکه ادامه‌ی همان جنگ است، خواهد باخت. اما هر توافقی، یک پیروزی مطلق نیست. پیروزی مطلق حتی در جنگ‌ها نیز به دست نمی‌آید. این وضعیت جنگ است و صورت توافق ممکن است از این هم بسیار خشن‌تر باشد و نسبتی با پیروزی مطلق نداشته باشد. بنابراین نه به مذاکرات افتخار کنید و نه به آن تهاجم. باید به رهبری که بر امور مسلط است و به مذاکره‌کنندگان اعتماد کرد و امید بست. این حداقل انتظاری است که از همگان می‌رود تا مانع هرج‌ومرج سیاسی شوند.

بدانیم که مذاکره ابزاری برای دفع دشمنی نیست، بلکه ابزاری برای مدیریت دشمن است. حتی اگر احتمال موفقیت مذاکره کم باشد، ممکن است هزینه‌ی امتحان نکردن آن بیشتر از هزینه‌ی امتحان کردنش باشد. سپهر سیاست متافیزیک نیست که حقایق، وقایع را دست‌نخورده باقی بگذارند. در سیاست، بیان یک حقیقت یا ادعای حقیقت می‌تواند خود واقعیت را تغییر دهد. به نام مخالفت با هرگونه مذاکرات و توافق یا برعکس به نام ناچاری ایران برای تن دادن به توافق، فقط به دشمن سواری داده‌ایم و بس!