امید به زندگی از سال ۱۹۶۰ تا کنون در تمامی گروههای درآمدی جهان افزایش یافته است. کشورهای با درآمد متوسط رو به بالا بیشترین رشد را تجربه کرده و به طور میانگین بیش از ۳۴ سال به طول عمر شهروندان خود افزودهاند. فاصله امید به زندگی میان کشورهای پردرآمد و کمدرآمد از حدود ۲۷ سال به ۱۶ سال کاهش یافته است. امروزه افراد، صرفنظر از محل زندگی خود، بهطور متوسط بسیار بیشتر از متولدین سال ۱۹۶۰ عمر میکنند. به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، این نمودار امید به زندگی هنگام تولد را در چهار گروه درآمدی بانک جهانی نشان میدهد. اگرچه کشورهای پردرآمد همچنان بالاترین امید به زندگی را دارند، اما بزرگترین پیشرفتها در سایر گروهها مشاهده شده است. کشورهای با درآمد متوسط رو به بالا بیش از سه دهه به امید به زندگی خود افزودهاند و کشورهای کمدرآمد نیز پیشرفت قابل توجهی داشتهاند. دادههای این نمودار از بانک جهانی و از طریق پایگاه FRED استخراج شده و امید به زندگی هنگام تولد را از سال ۱۹۶۰ تا جدیدترین دادههای موجود در سال ۲۰۲۴ دنبال میکنند.
کشورهای پردرآمد همچنان در صدر امید به زندگی قرار دارند. این کشورها در سال ۲۰۲۴ به میانگین امید به زندگی ۸۰.۳ سال رسیدهاند، در حالی که این رقم در سال ۱۹۶۰ برابر با ۶۸.۳ سال بود؛ یعنی طی این مدت ۱۲ سال افزایش یافته است. از آنجا که این کشورها از ابتدا سطح بالاتری از امید به زندگی داشتند، سرعت رشد آنها کمتر بوده اما همچنان قابل توجه است. ایالات متحده، آلمان و ژاپن از جمله نمونههای این گروه هستند.
سال پردرآمد متوسط رو به بالا متوسط رو به پایین کمدرآمد نمونه کشورها آمریکا، آلمان، ژاپن چین، برزیل، مکزیک هند، مصر، فیلیپین افغانستان، نیجر، چاد ۱۹۶۰ ۶۸.۳ ۴۱.۹ ۴۵.۸ ۴۱.۶ ۱۹۶۵ ۶۹.۴ ۵۳.۷ ۴۶.۸ ۴۳.۲ ۱۹۷۰ ۷۰.۲ ۵۷.۳ ۴۹.۰ ۴۵.۳ ۱۹۷۵ ۷۱.۳ ۶۰.۷ ۵۱.۵ ۴۷.۱ ۱۹۸۰ ۷۲.۳ ۶۳.۴ ۵۴.۳ ۴۸.۷ ۱۹۸۵ ۷۳.۴ ۶۵.۷ ۵۶.۵ ۴۸.۹ ۱۹۹۰ ۷۴.۴ ۶۷.۳ ۵۸.۳ ۵۱.۲ ۱۹۹۵ ۷۴.۷ ۶۹.۱ ۵۹.۸ ۵۲.۰ ۲۰۰۰ ۷۶.۰ ۷۰.۷ ۶۱.۷ ۵۴.۱ ۲۰۰۵ ۷۷.۱ ۷۲.۲ ۶۳.۶ ۵۷.۱ ۲۰۱۰ ۷۸.۵ ۷۳.۸ ۶۵.۵ ۵۹.۹ ۲۰۱۵ ۷۹.۵ ۷۵.۱ ۶۷.۳ ۶۰.۹ ۲۰۲۰ ۷۹.۲ ۷۵.۲ ۶۸.۰ ۶۲.۸ ۲۰۲۴ ۸۰.۳ ۷۶.۳ ۶۹.۸ ۶۴.۷
کشورهای با درآمد متوسط رو به بالا سریعترین رشد را ثبت کردند. این کشورها بیشترین افزایش امید به زندگی را تجربه کردهاند؛ از ۴۱.۹ سال در ۱۹۶۰ به ۷۶.۳ سال در ۲۰۲۴. این افزایش ۳۴.۴ ساله، سریعترین رشد در میان تمام گروههای درآمدی این مجموعه داده است. کشورهایی مانند چین، برزیل، مکزیک و آفریقای جنوبی در این دسته قرار میگیرند. بخش بزرگی از این پیشرفت همزمان با افزایش درآمدها، بهبود بهداشت عمومی، گسترش برنامههای واکسیناسیون، کاهش مرگومیر کودکان و دسترسی گستردهتر به خدمات درمانی رخ داده است. مجموع این عوامل باعث شده امید به زندگی در بسیاری از کشورهای با درآمد متوسط به سطحی نزدیک شود که زمانی تنها در ثروتمندترین کشورهای جهان دیده میشد.
شکاف جهانی امید به زندگی کوچکتر شده است. در سال ۱۹۶۰، مردم کشورهای پردرآمد بهطور متوسط حدود ۲۷ سال بیشتر از مردم کشورهای کمدرآمد عمر میکردند. امروز این فاصله به حدود ۱۶ سال کاهش یافته است. اگرچه همچنان اختلاف قابل توجهی وجود دارد، اما کشورهای کمدرآمد از سال ۱۹۶۰ تاکنون بیش از ۲۳ سال به میانگین امید به زندگی خود افزودهاند. به بیان دیگر، بخش بزرگی از پیشرفت جهانی در افزایش طول عمر از کشورهایی حاصل شده که در ابتدا بیشترین فاصله را با سایرین داشتند. با این حال، شکاف باقیمانده نشان میدهد که سطح درآمد، دسترسی به خدمات درمانی و شرایط زندگی همچنان از مهمترین عوامل تعیینکننده طول عمر انسانها در سراسر جهان هستند.
